RSS

Monthly Archives: માર્ચ 2011

હોળી આવી,ધૂળેટી આવી

હોળી આવી,ધૂળેટી આવી, સાત રંગનો સંગ લાવી,
જાનીવાલીપીનાલા સંગસંગ, મસ્તી કેરો ઉત્સવ લાવી.
તનડું નિરખે નિજને,
સફેદ રંગ ઘોળી,
હૈયું ભરે લીલાશ નિજમાં
લીલો રંગ ઘોળી.
પ્રહલાદ કેરી ભકિત લાવી, હોળીકાની રાખ લાવી,
હોળી આવી,ધૂળેટી આવી, સાત રંગનો સંગ લાવી,
દૂર કરે મુજથી કાળો રંગ
કાળી કાળી ભ્રમણાં,
મુજ આંખે ભરે ગુલાબી રંગ
ફુલ ગુલાબી શમણાં.
શ્યામ-સંગીની સંગ રંગત લાવી, ગમ્મ્ત લાવી.
પ્રહલાદની ભકિત લાવી, હોળીકાની રાખ લાવી.
-ઘનશ્યામ વઘાસીયા(૨૦.૦૩.૧૧,રવિવાર,૨.૩૦,બપોર)

Advertisements
 

ટૅગ્સ:

;; શ્યામ-દક્ષ ની હોળી ;;

હાલ્યને વ્હાલી હોળી રમીએ…
વસંતના આંગણિયે, ખીલતાં ફાગણીયાને સંગાથ,
હાલ્યને વ્હાલી હોળી રમીએ…
રંગુ હું, તારું અંગઅંગ ને તું રંગે મારુ મનડું,
એકમેકને સંગાથે બેઉં આપણે રંગરોળી રમીએ.
હાલ્યને વ્હાલી હોળી રમીએ…
એકબીજાના હોવાનું સુખ,સંગાથે માણીયે,
ઉરના ઉમંગે આ વાસંતી વાયરે ખીલીએ,
હાલ્યને વ્હાલી હોળી રમીએ…
સાથસાથ એકમેકના નવરંગી સપનાં સજાવીએ,
પલાશવનનાં કેસુડે,એકમેકના અંગ ઘોળી રમીએ.
હાલ્યને વ્હાલી હોળી રમીએ…
-‘શ્યામ’ વઘાસીયા(તા.૧૯.૦૩.૧૧,શનિવાર,૧.૩૦,બપોર/હોળી-દિવસ)

 

ટૅગ્સ:

જીંદગી

હસતાં હસતાં ખીલી જાય છે જીંદગી.
રમતાં રમતાં વહી જાય છે જીંદગી.
દુઃખ સઘળા ખુદ પી જાય છે જીંદગી.
સુખ સૌને આપી જાય છે જીંદગી.
‘શ્યામ’ સહુનો જીવી જાય છે જીંદગી.
X ઘનશ્યામ વઘાસીયા (તા.૧૬.૦૩.૨૦૧૧)

 

ટૅગ્સ:

;; ભૈ, આ તો માણસ છે ! ;;

મનફાવે તેમ વર્તન કરે, ભૈ, આ તો માણસ છે !
આવતું જોઇ ધાવતું છોડે, ભૈ, આ તો માણસ છે !
લોભલાલચને લલાટે લગાવે,ભૈ, આ તો માણસ છે !
ભાવતું ભાળી નિજનાને તજે, ભૈ, આ તો માણસ છે !
સટ્ટા પાછળ ચાલે સતત,ન રહે રાત-દિ’ નું ભાન,
અંતે ન રહે ઘરનો કે ઘાટનો,ભૈ, આ તો માણસ છે !
રુપિયાનો તો એ ભૂખ્યો, રોટલા ન એને ભાવે,
લક્ષ્મી દેખી,મૂકે મારગે દોટ,ભૈ, આ તો માણસ છે !
સમી સાંજના શમીયાણે, કરે સવારની એ ચિંતા, ને
રાત વીતી જાય સપનામાં, ભૈ, આ તો માણસ છે !
માણસ તો માણસનો વેરી,ને માણસ તો માણસનો બંધુ,
‘શ્યામ’ ઘેરાયો આ માણસમાં,ભૈ, આ તો માણસ છે !
-ઘનશ્યામ વઘાસીયા(તા.૦૯.૦૩.૧૧,બુધવાર,૫.૨૫,સાંજ)

 

ટૅગ્સ:

;; વલભીપુર ;;

ધૂળ ધૂળ ઢગલા ખડકાયા,
પ્રલયપૂર વાયુ વાયા;
ધોમ ધખ્યા ને ખાવા ધાયા,
. . . .તુજ પર વલભીપુર!
તારાઓએ આંસુ પાયા,
પીલુડીએ ઢોળ્યાં છાયા;
કરુણ સ્વર પંખીએ ગાયા,
. . . .તુજ પર વલભીપુર!
વ્યોમ રડીને મૂશળધાર,
ખોદી તુજને કાઢે બાર;
ક્યાં તારો જૂનો વિસ્તાર,
. . . .કાં આજે આવો સૂનકાર?
આંસુ ઓ વલભી-ખંડેર !
કાળ તણો કાં આવો કેર?
-કૃષ્ણલાલ શ્રીધરાણી

 

ટૅગ્સ: