RSS

હું હતી ને મારું ઘર હતું..

08 ઓક્ટોબર

આજે એકલી હતી …
હું હતી ને મારું ઘર હતું….
હું ઉદાસ હતી થોડીક કદાચ એ મારા ઘરે નોંધ્યું અને…

દિવાલોએ મને પૂછ્યું: આજે કેમ તું પ્રેમથી બારી ખોલવા ન આવી?
પડદા કહે: તારો બોલકો સ્પર્શ મને ખોલે એ મને બહુ ગમે…..
ટી.વી. બોલે : કપડાથી તારું મને લૂછવું બહુ ગમે.
એના માટે ધૂળથી ઝાંખા થવુંય ગમે…..
ફૂલદાની બોલી: દોસ્ત,ફૂલોની ખૂશ્બુમાં તારા હાસ્યનો ઉજાસ તો ભર…

પાણીયારાનું માટલું કહે મને રસોડે :
લે આ મીઠા પાણીનો ગ્લાસ ભર અને પી લે,
આંખનો ખારો દરિયો મોરીમાં ઉલેચી નાખ….
તપેલી ને થાળી, ચમચી હોય કે ડબ્બા,
ગેસનો ચૂલોય ચૂપ ન રહ્યો, અનાજનું પીપ પણ પૂછી બેઠું,
ફ્રીઝ પણ દરવાજો ખોલી પૂછે: આજે તું ઉદાસ કેમ દોસ્ત??????

રાત્રે સૂવાને પથારી પાથરી ત્યારે ગાદલું ને ચાદર
આકાશના ચાંદ સિતારા પાસે કઇંક માગતા હતા…
એ સુંદર સોણલાનાં ફૂલો માંગતા હતા અને કહેતા હતા..
મારી દોસ્તને સાત સમંદર પાર લઇ જાજો……
એને કોમળ પલકો પર બેસાડીને મીઠડાં ઝૂલા ઝૂલાવજો…..

આ બધું સાંભળીને ખડખડાટ હાસ્યનું એક ઝરણું
સઘળાં બંધ ઉદાસીનાં તોડીને પાછું વહી નીકળ્યું…….
-प्रीति टेलर

Advertisements
 
Leave a comment

Posted by on 08/10/2009 in ઘર-કવિતા

 

ટૅગ્સ:

પ્રતિસાદ આપો

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: